Nemrud İbrahim peygamberin ateşte yakılması emrini verdikten sonra meydan yere odunlardan büyük bir yığın yapılmış. Odunları tutuşturmuşlar sonra. Alevler o kadar yükselmiş ki bulutların tutuşacağını sanmış çocuklar. Korkmuş kaçmış bütün hayvanlar. İbrahim peygamberi mancınıkla ateşin tam orta yerine atacaklarmış askerler. Atacaklarmış ki Nemrudun bir kral olduğunu anlasın, görsün; bir daha ona karşı gelmesin İbrahim peygamber.
Bu sırada bir karınca ağzında bir damla su ile koşa koşa gidiyormuş. Hem de boyu göklere varan cehennemi ateşe doğru. Başka bir karınca onun bu telaşını görüp sormuş hemen yanına yanasip: Bu acelen niye? Nereye böyle? Ağzında bir damla su taşıyan karinca o bir damlayı ellerinin arasına alıp, Duymadın mı demiş. Nemrud, İbrahim peygamberi ateşte yakacakmış. İşte ateşin olduğu yere su götürüyorum Bu sözleri duyan karınca kendini tutamayarak ulu orta kahkahalarla gülmeye başlamış. Sen şu atese dönüp hiç bakmadınmı? diye sormus. Ne kadar büyük. Senin bir damla suyun ona ne yapabilir ki? Su taşıyan karınca, olsun demiş. hiç OLMAZSA HANGİ SAFTA OLDUĞUM ANLAŞILIR.